Αμυγδαλιά
Η μυθολογία της Φυλλίδας, μιας πανέμορφης πριγκίπισσας από τη Θράκη, είναι μια ιστορία αγάπης και απώλειας. Η Φυλλίς ερωτεύτηκε τον Δημοφώντα, γιο του Θησέα, ο οποίος επέστρεψε από την Τροία και ζήτησε να παντρευτεί τη Φυλλίδα. Ο βασιλιάς της Θράκης έδωσε την θυγατέρα του και ένα μέρος του βασιλείου του στον Δημοφώντα. Μετά από λίγο καιρό, ο Δημοφώντας αναζητούσε την πατρίδα του και ζήτησε από τη Φυλλίδα να τον ακολουθήσει στην Αθήνα. Η Φυλλίδα συμφώνησε, αλλά ο Δημοφώντας αποχώρησε χωρίς να επιστρέψει ποτέ. Η Φυλλίδα περίμενε για χρόνια την επιστροφή του, αλλά τελικά πέθανε από μαρασμό. Οι θεοί, οι οποίοι είχαν οίκτο για τη Φυλλίδα, μεταμόρφωσαν το σώμα της σε ένα δέντρο αμυγδαλιάς, ένα σύμβολο της ελπίδας. Όταν ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη, βρήκε τη Φυλλίδα μεταμορφωμένη σε δέντρο. Απελπισμένος, αγκάλιασε το δέντρο και ξαφνικά το δέντρο έγινε ανθισμένη αμυγδαλιά.
Αγαύη ή Αμάραντος
Η λέξη "αγαύη" σημαίνει "θαυμαστή" ή "ευγενικής καταγωγής". Το φυτό της Αγαύης κατάγεται από το Μεξικό και έφθασε στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά, το όνομα του πιθανόν να έχει ελληνική καταγωγή και να έχει αποδοθεί στην Ελληνίδα θεά Αγαύη, μια από τις δευτερεύουσες θεές του φεγγαριού, που συνδέονταν με την αρχαία Μητέρα Γη της Μεσογείου, της οποίας το έδαφος του Jalisco του Μεξικό της θύμιζε. Η Αγαύη ήταν η κόρη του βασιλιά της Θήβας Κάδμου και αδελφή της Σεμέλης, μητέρας του Διόνυσου. Όταν η Σεμέλη πέθανε από κεραυνό που εξαπέλυσε ο Δίας, η Αγαύη κατηγόρησε τον Δία για τη θανάτωση της αδελφής της, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή της. Αργότερα, ο Διόνυσος τιμώρησε την Αγαύη και επέβαλε βαριά τιμωρία, διατάζοντας σε όλες τις γυναίκες της Θήβας να πάνε στο βουνό Κιθαιρώνα για να τελέσουν τα μυστήρια του.
Ανεμώνη
Η ιστορία του Άδωνη και της Αφροδίτης είναι ένας αρχαίος μύθος της ελληνικής μυθολογίας και έχει εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες και συγγραφείς στη διάρκεια των αιώνων. Η Ανεμώνη, ή αλλιώς ανεμολούλουδο, είναι το λουλούδι που προέκυψε από το αίμα του Άδωνη και το νέκταρ που έραψε η Αφροδίτη στην πληγή του. Το όνομά του προέρχεται από τον άνεμο, που βοηθά στην ανθοφορία του, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να το παρασύρει και να προκαλέσει την παρακμή του.Επιπλέον, υπάρχει και το λουλούδι Άδωνης, το οποίο έχει φαρμακευτικές ιδιότητες και προέρχεται από τον ίδιο μύθο. Το λουλούδι αυτό έχει παραδοσιακά χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία πολλών παθήσεων, όπως η αρθρίτιδα και η ρευματική πυρετός.
Αγριοπαπαρούνα
Στον αρχαίο ελληνικό μύθο αναφέρεται ένα λουλούδι που είναι κατά κοινή ομολογία η παπαρούνα των λιβαδιών με το υπέροχο κόκκινο χρώμα της, γνωστή και ως "Το αίμα του Άδωνη". Στις πομπές των Ελευσίνιων Μυστηρίων, τα αγάλματα της θεάς στολίζονταν με άνθη παπαρούνας. Οι αρχαίοι είχαν γνώση των υπνωτικών και ναρκωτικών ιδιοτήτων του φυτού και οι γιοί του Άδη, ο Ύπνος και ο Θάνατος, κρατούσαν παπαρούνες στα χέρια τους. Η παπαρούνα ήταν ένα φυτό που έπαιζε σημαντικό ρόλο στην αρχαία ελληνική μυθολογία και χρησιμοποιούνταν επίσης για θεραπευτικούς σκοπούς.
Ίριδα
Το λουλούδι της Ίριδας πήρε το όνομά του από την αρχαία θεά του ουράνιου τόξου, η οποία ήταν επίσης αγγελιοφόρος των θεών και κυρίως του Δία και της Ήρας. Η Ίρις μετέφερε μηνύματα από το "μάτι του ουρανού" στη γη με την καμπύλη του ουράνιου τόξου. Η λέξη "ίρις" σημαίνει "μάτι του ουρανού" και αναφέρεται στη θεά, το λουλούδι και στην κόρη των ματιών μας. Αυτό συμβολίζει ότι καθένας από εμάς κουβαλάει μαζί του ένα κομμάτι του ουρανού.
Υάκινθος
Ο Υάκινθος ήταν ένας όμορφος νέος από τη Σπάρτη, που ήταν σύντροφος του Απόλλωνα και του Ζέφυρου. Οι δύο θεοί ανταγωνίζονταν για την εύνοια του Υάκινθου, ωστόσο μια μέρα, καθώς ο Απόλλωνας του δίδασκε δισκοβολία, ένας δίσκος ξέφυγε και χτύπησε τον Υάκινθο, σκοτώνοντάς τον. Ο Απόλλωνας τότε έπλασε ένα λουλούδι από το αίμα του νέου, που σε κάθε πέταλό του είχε χαραγμένη μια θρηνητική κραυγή ("ΑΙ"). Μια διαφορετική εκδοχή λέει ότι ο Ζέφυρος ζηλεύοντας τον Απόλλωνα φύσηξε πάνω στο δίσκο και οδήγησε στον θάνατο του Υάκινθου. Παρόλο που ο Υάκινθος του μύθου δεν ήταν πιθανότατα το ίδιο με το λουλούδι που ονομάζουμε σήμερα "υάκινθος", η λέξη υάκινθος έχει αρχαίες ρίζες στη θρακοπελασγιακή διάλεκτο που ομιλούταν πριν από 4000 περίπου χρόνια.
Νάρκισσος
Ο αρχαιοελληνικός μύθος του Νάρκισσου αποτελεί τον πιο κατάλληλο τρόπο για να αποδοθεί η ομορφιά του λουλουδιού Νάρκισσου. Ο Νάρκισσος ήταν ένας νέος ομορφότατος, ο οποίος ερωτεύθηκε τη δική του αντανάκλαση στα νερά μιας πηγής και μείνει εκεί για να θαυμάζει τον εαυτό του μέχρι τη μαράζωσή του και τον θάνατό του στις όχθες της πηγής. Μια άλλη εκδοχή του μύθου λέει ότι πίστευε πως η αντανάκλασή του ήταν μια νύμφη και προσπάθησε να την αγγίξει, πέφτοντας στο νερό και πνίγοντας. Το λουλούδι του Νάρκισσου φύτρωσε σε εκείνο το σημείο και εδώ καταλαβαίνουμε πως ο μύθος αναδεικνύει το αποτέλεσμα της απεριόριστης επιθυμίας για αναγνώριση και αυτοπροβολή.
Κρόκος
Κάποτε, ο Κρόκος ήταν φίλος του θεού Ερμή. Ένα ατύχημα όμως κατέληξε να στοιχίσει τη ζωή του Κρόκου. Κατά λάθος, ο Ερμής τον χτύπησε στο κεφάλι κατά τη διάρκεια παιχνιδιού, προκαλώντας του τον θάνατο. Στο σημείο που συνέβη το ατύχημα, αναδύθηκε ένα όμορφο λουλούδι. Τρεις σταγόνες αίματος από τον Κρόκο έπεσαν πάνω στο κέντρο του λουλουδιού και του έδωσαν το όνομα "κρόκος". Μια άλλη έκδοση του μύθου λέει πως ο Κρόκος ήταν ένας νέος, ο οποίος ερωτεύτηκε τη Νύμφη Σμίλακα και μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο φυτό λόγω της απορρόφησης της αγάπης του. Παράλληλα, η Σμίλαξ μεταμορφώθηκε στο αναρριχητικό φυτό με το όνομα "Σμίλαξ Ασπίρα-Ουρβιά". Έτσι, ο μύθος του Κρόκου συμβολίζει την αναγέννηση και την αναβίωση της ζωής μέσα από τον πόνο και τη θυσία.
Δάφνη
Η Δάφνη ήταν μια νεαρή και όμορφη νύμφη, κόρη του Πηνειού, του θεού του ποταμού. Αφιερωμένη στην Άρτεμη, τη θεά του κυνηγιού, η Δάφνη απέρριπτε όλους τους θαυμαστές της, συμπεριλαμβανομένου του Απόλλωνα, του ισχυρού γιου του Δία. Όταν ο Απόλλωνας ερωτεύτηκε τη Δάφνη και την κυνήγησε, η νύμφη προσευχήθηκε στον πατέρα της για βοήθεια. Ο πατέρας της, ακούγοντας την προσευχή της, τη μεταμόρφωσε σε ένα δέντρο δαφνόδεντρο που θα ριζωνόταν στην όχθη του ποταμού. Όταν ο Απόλλωνας έφτασε και έμαθε τη μεταμόρφωση της Δάφνης, έκοψε μερικά κλαδιά και έφτιαξε ένα στεφάνι στη μνήμη της. Έτσι, η Δάφνη έγινε το ιερό φυτό του Απόλλωνα και το δάφνινο στεφάνι καθιερώθηκε ως βραβείο για τους πρωταθλητές και τους υπερασπιστές σε διάφορα επίπεδα. Στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, όλοι οι νικητές στεφανώνονταν με δάφνινο στεφάνι.
Τριαντάφυλλο - Ρόδο
Στην Ελληνική μυθολογία, η Χλωρίδα, θεά των λουλουδιών και της βλάστησης, βρήκε ένα άψυχο σώμα μιας νύμφης στο δάσος και το μετέτρεψε σε ένα όμορφο λουλούδι, το τριαντάφυλλο. Στη συνέχεια, κάλεσε την Αφροδίτη, τη θεά της αγάπης, και το Διόνυσο, το θεό του κρασιού, να προσφέρουν τις δικές τους χαρίσματα στο λουλούδι. Η Αφροδίτη χάρισε στο τριαντάφυλλο την ομορφιά της, ενώ ο Διόνυσος πρόσθεσε νέκταρ για να του δώσει μια γλυκιά ευωδιά. Ο Ζέφυρος, ο θεός του ανέμου, φύσηξε μακριά τα σύννεφα και έτσι ο Απόλλωνας, ο θεός του ήλιου, μπόρεσε να λάμψει και να κάνει το τριαντάφυλλο να ανθίσει. Έτσι, το τριαντάφυλλο δημιουργήθηκε και στέφθηκε ως "Βασιλιάς των Λουλουδιών".
Παιώνια
Το όνομα της παιώνιας προέρχεται από τον Παίωνα ή Παιάνα, μια θεότητα της θεραπείας που φημίζεται ότι θεράπευσε τον Άδη και τον Άρη από τραύματα. Σύμφωνα με το μύθο, ο Παίωνας ήταν μαθητής του Ασκληπιού, του θεού της υγείας και της ιατρικής. Μια φορά, η Λητώ, μητέρα του Απόλλωνα και θεά της γονιμότητας, του δίδαξε πώς να αποκτήσει μια μαγική ρίζα που φύτρωνε στον Όλυμπο και απαλύνει τον πόνο των γυναικών κατά τον τοκετό. Ο Ασκληπιός ζήλεψε και αποπειράθηκε να σκοτώσει το μαθητή του. Ο Δίας, ωστόσο, έσωσε τον Παίωνα από την οργή του Ασκληπιού μεταμορφώνοντάς τον στο λουλούδι της παιώνιας. Οι σπόροι της παιώνιας χρησιμοποιούνταν για τις έγκυες γυναίκες στην αρχαιότητα, λόγω των ιδιότητών τους να ανακουφίζουν από τους πόνους της εγκυμοσύνης.
Αχιλλέα - Χιλιολούλουδο
Η φυτοθεραπευτική Αχιλλέα πήρε το όνομά της από τον ομηρικό ήρωα Αχιλλέα, ο οποίος, σύμφωνα με το μύθο, έδινε το φυτό στους Μυρμιδόνες του για να τους βοηθήσει να σταματήσουν το αίμα που έτρεχε από τις πληγές τους κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου. Νεότερες μελέτες έχουν αποδείξει ότι το φυτό περιέχει χημικά συστατικά που το καθιστούν χρήσιμο ως αιμοστατικό. Παρόλο που η χρήση του ως αιμοστατικού είναι αρκετά διαδεδομένη, πρέπει να αναφερθεί ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε σημαντικές πληγές και σε περιπτώσεις που υπάρχει ανάγκη επαγρύπνησης για την υγεία του ασθενούς.
Κυπαρίσσι
Σύμφωνα με το μυθικό παρελθόν, ο Κυπάρισσος ήταν ένας νέος από την Κέα και γιος του Τήλεφου και εγγονός του Ηρακλή. Ο Κυπάρισσος ήταν αγαπημένος του Απόλλωνα και του Ζέφυρου, και είχε ένα εξημερωμένο ιερό ελάφι ως αγαπημένο του σύντροφο. Κάποια καλοκαιρινή μέρα, όταν το ελάφι κοιμόταν ξαπλωμένο στον ίσκιο, ο Κυπάρισσος το σκότωσε από απροσεξία με ένα ακόντιο. Απελπισμένος από το συμβάν, ζήτησε από τον ουρανό να κυλούν τα δάκρυα του αιώνια. Οι θεοί τον μετέτρεψαν σε ένα κυπαρίσσι, το δέντρο της θλίψης. Έτσι, το κυπαρίσσι έχει γίνει σύμβολο της λύπης και της θλίψης, και η μοίρα του Κυπαρίσσου μας υπενθυμίζει την αξία της προσοχής και της προσοχής στα αγαπημένα μας πρόσωπα και αντικείμενα.
Ορχιδέα
Στην ελληνική μυθολογία, ο Όρχις ήταν ο γιος μιας νύμφης και ενός σάτυρου. Κατά τη διάρκεια των εορτών προς τιμή του Βάκχου, προσπάθησε να βιάσει μια ιερεία και διαπράξει ιεροσυλία. Ως τιμωρία, κατασπαράχθηκε από άγρια θηρία και μεταμορφώθηκε σε ένα αδύνατο και σεμνό φυτό. Ο πρώτος αρχαίος συγγραφέας που αναφέρθηκε στις ορχιδέες ήταν ο Θεόφραστος, ο οποίος τους έδωσε την επιστημονική ονομασία Όρχις. Η ονομασία αυτή προέρχεται από τον μύθο του Όρχι και αντανακλά τη διπλοκόνδυλη ρίζα των φυτών, η οποία μοιάζει με τα ανδρικά γεννητικά όργανα, που ήταν η αιτία της περιπέτειας του γέρου Όρχι. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, οι Έλληνες πίστευαν ότι μπορούσαν να ελέγχουν το φύλο των αγέννητων παιδιών τους τρώγοντας κονδύλους ορχιδέας. Αν ο πατέρας έτρωγε μεγάλους νεαρούς κονδύλους, το παιδί θα ήταν αρσενικό, ενώ αν η μητέρα έτρωγε μικρούς κονδύλους, το παιδί θα ήταν κορίτσι.